{"id":271,"date":"2026-07-30T11:49:52","date_gmt":"2026-07-30T11:49:52","guid":{"rendered":"https:\/\/kunstbos.nl\/?p=271"},"modified":"2026-07-30T12:25:59","modified_gmt":"2026-07-30T12:25:59","slug":"sporen-van-aanwezigheid","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/2026\/07\/30\/sporen-van-aanwezigheid\/","title":{"rendered":"Sporen van aanwezigheid"},"content":{"rendered":"\n<figure class=\"wp-block-image aligncenter size-large is-resized\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"811\" height=\"1024\" src=\"https:\/\/kunstbos.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/IMG_2104-1-811x1024.jpeg\" alt=\"\" class=\"wp-image-275\" style=\"aspect-ratio:0.8115349217711423;width:499px;height:auto\" srcset=\"https:\/\/kunstbos.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/IMG_2104-1-811x1024.jpeg 811w, https:\/\/kunstbos.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/IMG_2104-1-238x300.jpeg 238w, https:\/\/kunstbos.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/IMG_2104-1-768x969.jpeg 768w, https:\/\/kunstbos.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/IMG_2104-1-1217x1536.jpeg 1217w, https:\/\/kunstbos.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/IMG_2104-1.jpeg 1454w\" sizes=\"auto, (max-width: 811px) 100vw, 811px\" \/><figcaption class=\"wp-element-caption\"><sup>Maaike Schoorel: \u2018Parsley\u2019&nbsp;(2019)&nbsp;olie op doek&nbsp;(50x40cm)<\/sup><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><br>Soms presenteert kunst zich als een raadsel. Zoals het werk van Maaike Schoorel (Santpoort,\u00a01973).\u00a0In het\u00a0Kunstmuseum\u00a0in Den Haag zag ik jaren geleden van haar\u00a0een groot, bijna wit doek, 2,30 meter hoog,\u00a0dat zich\u00a0nauwelijks\u00a0onderscheidde\u00a0van de witte muur erachter.\u00a0Waar keken we naar?<br>\u2018Droomvlucht en engel\u2019 heette\u00a0het. Maar\u00a0er was geen engel te zien. Was die al aan haar droomvlucht begonnen en achter de horizon verdwenen?<br>Maaike Schoorel\u00a0deed haar opleiding aan de Rietveld Academie en de Royal College of Art in Londen en\u00a0maakt al\u00a0lange tijd\u00a0internationaal furore met grote\u00a0abstracte\u00a0voorstellingen die langzaam\u00a0zichtbaar worden vanuit het wit, het zwart of een kleur.\u00a0Het zijn schilderijen die zich pas laten kennen als je\u00a0de tijd neemt en\u00a0heel goed kijkt.\u00a0Maar wat zien we dan?<br>De kunstenaar bouwt haar voorstellingen op met dun aangebrachte lagen verf met accenten in epoxyhars. In\u00a0\u2018Droomvlucht en Engel\u2019\u00a0(2017) gooide ze voor het eerst de voorstelling helemaal overboord. Dus zo gek is het niet dat we niet in eerste en zelfs niet in tweede instantie herkenden wat\u00a0ze wilde laten zien. Ze bouwde\u00a0het beeld op met twee aparte doeken die door een kaarsrechte verticale lijn van elkaar worden gescheiden.<br>In het begin\u00a0koos ze foto\u2019s uit familiealbums of tijdschriften en deed ze haar best om \u2018klassiek\u2019 te schilderen met herkenbare genres. Maar\u00a0bij\u00a0haar steeds abstracter wordende werk moeten we anders denken, het beeldloze beeld anders benaderen. Waarbij de titel ons kan helpen. Stel dat er engelen bestaan, hoe zouden ze er dan uitzien? Als ze vliegen, wat ervaren we dan? Een ondefinieerbare, witte aanwezigheid, misschien. Een diffuus lichtbeeld. Het zoeven van vleugels die slechts een spoor in de lucht achterlaten. Voor de engel een droomvlucht, voor ons een raadsel. Wat rest zijn kleine tekenen die we na lang kijken zien opdoemen,\u00a0sporen\u00a0van kortdurende aanwezigheid, van vleugels die\u00a0het doek\u00a0even hebben aangeraakt. Kijk maar\u00a0naar de\u00a0sporen in de verf. Het beeld was er wel, maar het is alweer voorbij en wij zien de vegen, de luchtwervelingen,\u00a0waar engelenvleugels het doek en de verf heel even hebben aangeraakt, geschampt, zou je kunnen zeggen.\u00a0De door onze hersenen geregistreerde feitelijke titels zetten het oog op het spoor van het bijbehorende beeld. Maar\u00a0het beeld is er niet meer. Het enige wat we zien is dat het er geweest is.\u00a0\u2018Schoorels methode werkt het beste als het oog deze oefening net niet helemaal kan voltooien en blijft ronddolen,\u2019 schreef iemand over dit schilderij.<br>Een ander voorbeeld is\u00a0<em>Parsley<\/em>\u00a0uit 2019. In een blauw vlak zien we aanrakingen van geel, wit, zwart en roodbruin. Parsley is Engels voor peterselie. Peterselie is groen. Zodat onze ogen zelf het blauw van de achtergrond moeten mengen met de gele veegjes en Maaike Schoorel, in plaats van met een kwast, met een bosje peterselie over het doek heeft gestreken, zoals de engel in het andere schilderij dat met haar vleugels deed.\u00a0<br>De kracht zit hem in hoe\u00a0het\u00a0beeld ontstaat in die ogenschijnlijke schilderkunstige leegte, en wij ons best\u00a0moeten\u00a0doen om het beeld te zien, of meer nog: te ervaren. Het is de leegte die je\u00a0misschien\u00a0het beste\u00a0kunt vergelijken met de stiltes in muziek. Zoals\u00a0bijvoorbeeld\u00a0de lange stiltes in de\u00a0abstracte muziek\u00a0van de Russische componiste\u00a0Sofia Goebaidoelina\u00a0(1931-2025).\u00a0Het is de\u00a0spanning tussen het wel\u00a0en\u00a0niet tonen, de figuratie voorbij, terug naar de absolute helderheid.\u00a0<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Maaike Schoorel: \u2018Parsley\u2019 (2019) olieverf op doek (50&#215;40)<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Soms presenteert kunst zich als een raadsel. Zoals het werk van Maaike Schoorel (Santpoort,\u00a01973).\u00a0In het\u00a0Kunstmuseum\u00a0in Den Haag zag ik jaren geleden van haar\u00a0een groot, bijna wit doek, 2,30 meter hoog,\u00a0dat zich\u00a0nauwelijks\u00a0onderscheidde\u00a0van de witte muur erachter.\u00a0Waar keken we naar?\u2018Droomvlucht en engel\u2019 heette\u00a0het. Maar\u00a0er was geen engel te zien. Was die al aan haar droomvlucht begonnen en [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":275,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-271","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-kunstbos"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/271","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=271"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/271\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":280,"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/271\/revisions\/280"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/275"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=271"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=271"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kunstbos.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=271"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}