Dit portret dat de Franse impressioniste Berthe Morisot maakte van een jonge vrouw toont een andere benadering van de portretkunst dan tot dan toe gewoon was. Ze paste ook een andere manier van schilderen toe.
Berthe Morisot (1841-1895) volgde haar eigen weg, zonder zich iets aan te trekken van stromingen, modes of de smaak van het publiek. Schilderen was voor haar een passie, ze is haar leven lang continu bezig geweest om beter te leren schilderen. Dat bracht haar kunst tot grote hoogten. Het ging haar om de grenzen van het materiaal te testen. In 1889 schilderde ze dit portret, dat opvalt door de losse, schetsmatige manier van schilderen. De focus ligt op het gezicht van het meisje, in tweede instantie op de vaas met bloemen. De japon, de bloemenvaas en het interieur zijn slechts in enkele levendige streken opgezet en met opzet onuitgewerkt gebleven. Dat versterkt in hoge mate de focus in het schilderij. Zo zien we dat het bij het schilderen van een portret niet noodzakelijk is het hoofd in een nauwe omlijsting te plaatsen. Een portret is ook in een ruimte nog steeds een portret door vooral het gezicht uit te werken en de omgeving schetsmatig te houden. Interessant is om te zien dat in het gezicht alle kleuren aanwezig zijn die ook in haar omgeving werden gebruikt. Daardoor blijft het meisje nauw verbonden met de dingen om haar heen.
